Praca przymusowa miała poważny wpływ na spadek liczby ludności na ziemiach okupowanych.
W początkowym okresie wyjazdy do pracy w Niemczech miały charakter częściowo dobrowolny i
obejmowały głównie ludność GG. Otrzymali oni wynagrodzenie za pracę i przysługiwały im
urlopy i prawo powrotu do domu. W 1942 w wyniku totalnej mobilizacji wystąpił ostry deficyt
siły roboczej. Zaprzestano udzielania urlopów i zgody na powrót do domu. Przymusowo zaczęto
kierować do pracy ludność z GG (zwłaszcza młodzież wiejską). Od 43 roku głównym źródłem
siły roboczej stały się łapanki. Do pracy kierowano też ludność Warszawy po powstaniu i ok, 300
tys. polskich żołnierzy, których pozbawiono przywilejów. Również więźniowie obozów
koncentracyjnych pracowali w przedsiębiorstwach niemieckich.