Wzory gospodarki wojennej czerpano z doświadczeń państw uczestniczących  I Wojnie
Światowej. Już w XI 1918 na skutek braku opału powołano Państwową Centralę Handlową, a w
XII z powodu ostrego deficytu towarów utworzono Państwowy Urząd Zakupu Artykułów
Pierwszej Potrzeby. Rząd w zasadzie utrzymał okupacyjne przepisy reglamentacji towarów. W IV
1919 powołano Państwowy Urząd Handlowy, który koordynował reglamentację. Zaopatrzenie
kartkowe objęło ok. 15 % ludności, głównie mieszkańców dużych miast i dotyczyło chleba, cukru,
węgla itp. Wieś miała obowiązek dostarczania produktów rolnych, które przeznaczone były na
zaopatrzenie wojska i kartkową aprowizację miast. W danej dzielnicy pruskiej powołano Główny
Urząd Żywnościowy (utrzymana została granica celna między byłym zaborem pruskim a
Królestwem i Galicją). Na skutek rozwiniętego czarnego rynku w 1919 r. powstał Urząd do Walki
z Lichwą i Spekulacją, wyposażony w dość szerokie kompetencje.